Als jongvolwassene geconfronteerd worden met kanker (ook wel een AYA genoemd) is enorm ingrijpend. Dit vraagt om speciale aandacht, ook bij re-integratie.
Coaches Pieternel en Dyon van Stap Nu weten uit eigen ervaring welke uitdagingen en aandachtspunten in die periode spelen. In dit artikel delen zij er drie.
1. Onderschatting van de impact
De diagnose en de behandeling van kanker kunnen worden onderschat, zowel door de cliënt als door de omgeving. Dyon herkent dit uit eigen ervaring:
“Na mijn kortdurende behandelingen dacht ik mijn leven en werk weer op te kunnen pakken. Al vrij snel kreeg ik echter emotionele en mentale klachten: somberheid, angst, en een constante bezorgdheid dat kanker op andere plekken in mijn lichaam ontdekt zou worden. Ik duwde deze gevoelens wekenlang weg, omdat ik het raar vond dat ik er last van had. En ik wilde graag aan het werk blijven, op een manier zoals ik dat voor de diagnose deed. Uiteindelijk liep ik na drie maanden volledig vast. Ik moest een stap terug doen om de confrontatie met kanker en de impact hiervan te verwerken. Het doen van een stap terug voelde voor mij als falen en was daardoor erg moeilijk.”
Het is daarom belangrijk stil te staan bij de impact van de ziekte (fysiek, emotioneel én mentaal) en bewust ruimte te maken om dit te verwerken. Kanker is immers altijd een confrontatie met de dood.
2. Drive om carrière te maken
Jongvolwassenen zitten vaak in een fase waarin ze hun werkende leven aan het opbouwen zijn. Dit uit zich in de focus op een carrière en de drive om verder te komen. Die drive kan een valkuil worden bij duurzame re-integratie. De druk om snel weer mee te doen met leeftijdsgenoten kan ertoe leiden dat je voorbijgaat aan de impact van ziekte en behandeling. Ook kan het ziekteproces zorgen voor onzekerheid over het gat in je CV, de wellicht blijvende beperkte belastbaarheid vanwege restklachten en het hierdoor moeten bijstellen van je toekomstbeeld.
Het is belangrijk om hier bewust van te zijn en niet te snel stappen te zetten puur vanuit die drive. Gespecialiseerde ondersteuning kan hierbij helpen. Wie te lang over grenzen gaat en koste wat het kost terug wil gaan naar dat toekomstbeeld, loopt het risico op een dubbele terugslag: fysiek én mentaal. Het lichaam zal op een gegeven moment signalen geven dat het tijd is om stil te staan en ruimte te maken voor gevoelens van verlies (van gezondheid en toekomstbeeld).
3. Weinig herkenning en erkenning onder leeftijdsgenoten
Jongvolwassenen (AYA) ervaren soms ook eenzaamheid, de omgeving herkent en erkent de impact van het krijgen van kanker op jongvolwassen leeftijd lang niet altijd. Pieternel herkent dit:
“Ik had zelf een jong gezin en een leuke baan. Mijn omgeving steunde mij op allerlei gebieden. In de herstel- en re-integratiefase ervaarde ik meer eenzaamheid en werd het lastig. Iedereen was met name blij dat de behandeling succesvol was en daarmee een afgesloten hoofdstuk. Voor mij werd toen echter pas de impact duidelijk en kreeg ik te maken met restklachten, die mijn leven blijvend veranderden. Leeftijdsgenoten herkenden dit niet altijd, omdat ze vaak “gelukkig” niet in deze situatie zaten. Dit gaf mij soms een eenzaam gevoel.”
Veel leeftijdsgenoten hebben weinig ervaring met ziekte, waardoor herkenning en erkenning ontbreken. Contact met lotgenoten of een ervaringsdeskundige coach, zoals bij Stap Nu, kan voor jongvolwassenen (AYA) daarom enorm waardevol zijn.
Heb jij behoefte aan ondersteuning bij jouw re-integratietraject?
Neem dan gerust contact op met Stap Nu, bijvoorbeeld tijdens het gratis, vrijblijvende telefonische spreekuur op donderdagen tussen 15.00 en 17.00 uur. Zij zijn dan bereikbaar op telefoonnummer 085 – 400 01 87.
Voor algemene informatie over werkwijze of aanmelding van een traject is Stap Nu dagelijks bereikbaar van 9.00 tot 17.00 uur op het algemene nummer 073 – 644 78 84 of via de website https://www.stap.nu
